กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ถนนต้ามู่เฉียว ห่างจากแม่น้ำหวงผู่เป็นระยะทางเส้นตรง 3 กิโลเมตร
เมื่อราตรีมาเยือน ผู้คนและรถราที่เคยสัญจรไม่ขาดสายในช่วงกลางวันก็หายไปจากถนนจนหมด แถวบ้านชั้นเดียวเก่า ๆ และโรงงานทั้งหลายยิ่งทำให้ถนนอันเงียบงันดูมืดหม่นและอึมครึมขึ้นอีกหลายส่วน
เบื้องหน้าโรงงานร้างเก่าโทรมแห่งหนึ่ง ชายร่างสูงโปร่งยืนอยู่ตรงประตูเหล็ก
แสงไฟถนนสีเหลืองสลัวจากปากซอยไกลออกไปส่องกระทบร่างของเขา ทำให้โครงหน้าลุ่มลึกดูพร่าเลือนจนมองไม่ชัด
กู้ซูเยี่ยนยื่นมือออกไป เคาะป้ายประตูตรงหน้าเบา ๆ
“ก๊อก ก๊อก”
“ก๊อก” สองครั้งยาวหนึ่งครั้งสั้น
จากนั้น “ก๊อก”
รออยู่ครู่หนึ่ง ข้างในก็มีเสียงใสกังวานดังขึ้น ราวกับเป็นการตอบรับ