กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ซางอวี๋ออกจากห้อง ด้านนอกระเบียงทางเดิน ซูอี๋เพิ่งขึ้นมา พอซางอวี๋ยืนอยู่หน้าประตู เธอก็เดินเข้าห้องนอนของตัวเองและปิดประตูลงพอดี
ซางอวี๋ได้ยินเสียงหลินม่านจวินพูดอยู่ชั้นล่างว่า
“ซูเยี่ยน คืนนี้ห่มผ้าห่มผืนบางแค่นี้จะไม่หนาวหรือ? ผืนอื่น ๆ ในบ้าน ฉันเอาไปไว้ในห้องของเสี่ยวอวี๋กับน้องชายของเธอแล้ว มือของเสี่ยวอวี๋ต้องมีอะไรหนุน”
“ถ้าเธอรู้สึกว่าบางไปแล้วหนาว ก็ขึ้นไปนอนกับเนี่ยนเนี่ยนสิ? หยวนหยวนมีผ้าห่มผืนเล็กของตัวเอง ไม่รบกวนผู้ใหญ่สองคนอย่างพวกเธอหรอก”
“ไม่ต้องหรอก แม่” พี่ชายสามีของเธอเป็นคนพูด
“ฉันนอนห้องรับแขกก็ได้ ห้องข้างบนก็ไม่ได้กว้างนัก ผู้ใหญ่สองคนนอนด้วยกัน อย่าเบียดเด็กเลย เอาผืนนี้แหละ บางหน่อยก็ไม่เป็นไร ฉันไม่กลัวหนาว”
“เฮ้อ...”