เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ยืนอยู่ในห้องส้วมดินของบ้านน้าเล็ก ข้างกำแพงที่มีใยแมงมุมเกาะอยู่ ซางอวี๋กำลังอ่านข้อความที่ลูกค้าเพิ่งส่งมาในร้านค้า
เมื่อครู่นี้ตอนกินอาหารเช้าอยู่ข้างนอก ในหัวของเธอก็ดัง “ติ๊งต่อง ติ๊งต่อง” ไม่หยุด
เธอไม่ได้เปิดดูร้านมาสองสามวันแล้ว ครั้งก่อนหมดเวลาฝากดูร้าน เธอลืมต่อเวลา พอเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นกะทันหัน มันเทศคำหนึ่งก็ติดคาอยู่ในปาก เกือบกลืนไม่ลง
ทำให้กู้ซูเลี่ยต้องตบหลังเธอซ้ำ ๆ ด้วยกลัวว่าเธอจะสำลัก
ซางอวี๋ตอบลูกค้ารายใหม่ที่เป็นฝ่ายเข้ามาสอบถามเองว่า
ร้านขายของชำปลาเล็ก: สวัสดี มีขายจ้า
แต่ต้องรอสักหน่อยนะ ช่วงบ่ายค่อยสั่งได้ ฉันต้องไปหาคนระเบิดให้สด ๆ ก่อน คุณต้องการเท่าไหร่ ข้าว 1 จินพอไหม
ติ๊งต่อง
อ๊ะ เจ้าของร้านตอบแล้ว! เมื่อกี้ฉันเกือบจะออกไปหาคนมาช่วยจัดการให้แล้ว คิดว่าจะเอาข้าวมาสักหน่อย ลองดูว่าจะใส่เครื่องทำข้าวโพดคั่วช็อกโกแลตแล้วระเบิดออกมาได้ไหม