เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทังปี้เสียถือไข่ลวกในน้ำตาลทรายแดงมาสองชาม
“ก๊อก ๆ ๆ ก๊อก ๆ ๆ”
“เสี่ยวฉาน เสี่ยวฉาน ตื่นหรือยัง ลุกมากินอะไรกับจ้าวจวินก่อนแล้วค่อยนอนต่อเถอะ ท้องว่างมาทั้งวันแล้ว เดี๋ยวจะไม่สบายเอา”
เมื่อเดินมาถึงหน้าห้องนอนที่ลูกสาวกับลูกเขยพักผ่อนอยู่ เธอก็เคาะประตูเรียก
“เอี๊ยด” ไม่นานประตูก็เปิดออก
ตงจ้าวจวินสวมเสื้อจงซานสีฟ้าซึ่งเปลี่ยนจากเครื่องแบบทหารแล้ว เขาเปิดประตูห้องจากด้านใน
เสื้อผ้าบนตัวเขายังสวมไม่เรียบร้อยนัก กระดุมเม็ดที่สองตรงคอเสื้อไม่ได้ติด แต่กลับติดข้ามไปยังเม็ดที่สาม ชายเสื้อด้านซ้ายขวาหน้าหลังไม่เสมอกัน
“แม่ส่งมาให้ผมเถอะ ผมจะถือเข้าไปเรียกเสี่ยวเหลียวมากิน” เขากล่าว
ดวงตาที่ฝืนลืมขึ้นเต็มไปด้วยเส้นเลือดฝอยและความเหนื่อยล้า หนวดเคราสีเขียวคล้ำที่ขึ้นตามปลายคางก็ยิ่งทำให้เขาดูผ่านโลกมามากขึ้นเล็กน้อย