กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ใกล้เที่ยงวัน กู้ซูเลี่ยก็กลับมา เขาถือกล้วยพวงหนึ่งเดินเข้ามาจากด้านนอก
พอเดินเข้าลานบ้าน เห็นแปลงดินสองฝั่งที่ปลูกไว้เรียบร้อยแล้ว เขาก็ส่ายหน้า แววระอาปรากฏขึ้นในดวงตา
ซางอวี๋ที่อยู่ในบ้านได้ยินเสียงเปิดประตูจึงวิ่งออกมา แต่เพราะออกแรงมากเกินไป เธอจึงเผลอสะเทือนแผลบริเวณท้องน้อยอีกครั้ง
“ซี๊ด~” เธอแสยะฟันพร้อมขมวดคิ้ว
กู้ซูเลี่ยรีบก้าวเข้ามา วางของในมือลง ประคองแขนเธอไว้ แล้วยื่นมือไปลูบเส้นผมของเธอ
“เป็นอะไร ยังไม่หายเจ็บอีกหรือ?”
ซางอวี๋ถลึงตามองเขา “อืม” ใบหน้าของเธอแดงก่ำ ไม่กล้าพูดเรื่องนี้ออกมา
ชายหนุ่มกลืนน้ำลาย “ขอโทษ ทำให้คุณต้องลำบากแล้ว เป็นความผิดของฉันเอง”
“……” ซางอวี๋ไม่รู้จริง ๆ ว่าจะพูดอย่างไร เรื่องนี้จะผิดหรือไม่ผิดอะไรกัน