เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โรงอาหารทหาร
หลังจากส่งแขกกลุ่มสุดท้ายที่มาดื่มเหล้างานแต่งกลับไปแล้ว ซางอวี๋ก็เพิ่งจะได้นั่งลงกินข้าวสักสองคำ
“มา นั่งลงกินด้วยกันสิ” เธอรีบเรียกกู้ซูเลี่ย
ชายหนุ่มส่ายหน้าแล้วเดินเข้ามา ใบหน้ามีสีแดงจาง ๆ จากฤทธิ์สุรา “เธอกินเถอะ ฉันไม่หิว”
เมื่อครู่ดื่มสุราเข้าไปเต็มท้อง ตอนนี้จึงไม่ค่อยอยากอาหาร
“ไม่หิวเหรอ?” ซางอวี๋มองอาหารตรงหน้า
อาหารพวกนี้เก็บไว้ให้พวกเขาสองคนโดยเฉพาะ ตอนหมวดประกอบอาหารทำกับข้าวก็แบ่งไว้ส่วนหนึ่ง กลัวว่าทั้งคู่จะมัวต้อนรับแขกจนไม่ได้กินข้าว
“กับข้าวเยอะขนาดนี้ ถ้านายไม่กินกับฉันแล้วจะกินหมดได้ยังไง?”
แถมยังมีอาหารทะเลด้วย วันนี้ตอนเธอกลับจากตัวเมือง ระหว่างทางที่ท่าเรือบังเอิญเจอชาวบ้านจับปลาตีนมาได้ ตัวหนึ่งยาวพอ ๆ กับตะเกียบ เธอเลยซื้อกลับมาทั้งหมด
เธอหยิบชามให้เขาใบหนึ่ง “รีบกินเข้า เดี๋ยวจะหิว ในกระเพาะมีแต่สุราเดี๋ยวจะไม่สบาย”