เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 62 ไม่มีโอกาสเลย
ไม่รู้ว่าทนทรมานมานานเท่าไรแล้ว ทั้งสองคนไม่ได้ดื่มน้ำหรือแตะต้องเมล็ดข้าวเลยตั้งแต่เช้าจรดค่ำ
การเดินทางตลอดทั้งวันทำให้เรี่ยวแรงหมดลงไปตั้งแต่แรก บวกกับแสงแดดที่แผดเผา ไอความร้อนอุดอู้อยู่ในกระบะรถที่โคลงเคลง ร่างกายจึงไร้เรี่ยวแรงมานานแล้ว
ในที่สุดลู่เนี่ยนอันก็ทนไม่ไหว หนังตาหนักอึ้งและหมดสติฟุบหลับไป ซูหลิงหว่านผลักไสและเรียกซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่อีกฝ่ายก็ยังคงไร้การตอบสนอง
ลำคอของซูหลิงหว่านแหบแห้งจนรู้สึกราวกับมีไฟแผดเผา หน้าอกปั่นป่วนด้วยความตื่นตระหนกเป็นระลอก เธอนั้นรู้ดีว่าหากยังไม่ได้ดื่มน้ำ ทั้งสองคนคงต้องตายอยู่บนเส้นทางนี้แน่
สองขาถูกมัดแน่นด้วยเชือกเส้นหนา เธอทำได้เพียงใช้แรงทั้งหมดที่มีกระแทกหัวเข่าใส่พื้นไม้กระบะรถ เสียง ‘ตึ้ง ๆ’ ที่อุดอู้ท่ามกลางความโคลงเคลงนั้นชัดเจนเป็นพิเศษ