เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 18 เปลี่ยนไปแล้วหรือ
“พี่ ผมเขียนเสร็จแล้ว ลูกอมของผมล่ะ”
ซูหลิงโจววิ่งไปหลังบ้านด้วยความดีใจ ไม่ว่าซูหลิงหว่านจะอยู่ที่ไหน เขาก็สามารถหาเธอเจอได้เป็นคนแรกเสมอ
เย่อันอันเดินตามหลังเขามาติด ๆ ซูหลิงหว่านกำลังสับใบผักเพื่อเตรียมคลุกแป้งข้าวโพดให้อาหารไก่และเป็ด พอได้ยินคำพูดของเขา เธอก็หันไปมองเย่อันอันที่อยู่ด้านหลังตามสัญชาตญาณ
เย่อันอันยิ้มและพยักหน้า ซูหลิงหว่านจึงหยิบลูกอมสองเม็ดออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ซูหลิงโจว
“อย่ากินหมดทีเดียวนะ ระวังฟันผุ”
“รู้แล้วครับ” ซูหลิงโจวขานรับพร้อมแกะกระดาษห่อลูกอมแล้วยัดลูกอมเข้าปาก รสชาติหวานสดชื่นละลายบนปลายลิ้น ทำให้เขาหรี่ตาลงด้วยความดีใจ
หลังจากลิ้มรสความหวานอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เป็นฝ่ายเอ่ยปากถามขึ้นว่า “พี่ ให้ผมช่วยทำอะไรไหม”