เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 7 ความคับข้องใจ
ซูหลิงหว่านคิดตกตะกอนแล้วว่าจากนี้จะใช้ชีวิตร่วมกับเย่ชิงชิงอย่างไร ในใจก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก กึ๋นไก่ในเมนูไก่ตุ๋นมันฝรั่งถูกคีบออกมาแล้ว เธอเมินเฉยต่อการโต้เถียงของพวกเขา และยิ่งเมินสายตาโกรธเคืองของเย่ชิงชิง เธอคีบกึ๋นไก่มาใส่ในชามของตัวเอง เธอชอบกินสิ่งนี้ที่สุด
ซูหย่งจวินและเฟิงหว่านเจินปรึกษากันด้วยเสียงเบา ในที่สุดเฟิงหว่านเจินก็ยอมประนีประนอม
“ฉันเพิ่งนึกขึ้นได้ ตอนที่อันอันเกิด ทะเบียนบ้านแจ้งอายุน้อยกว่าความเป็นจริงไปหนึ่งปี ถ้าดูจากทะเบียนบ้านแล้วเขาอายุน้อยกว่าโจวโจวหนึ่งปี แบบนี้โจวโจวก็เป็นพี่ชายจริงๆ สินะ”
พอโจวโจวได้ยินว่าตัวเองเป็นพี่ชาย ก็ดีใจยกมือขึ้นพร้อมกับร้องตะโกนเย่…เย่…เย่ ไชโยโห่ร้องออกมา
อันอันก้มหน้าลง เย่ชิงชิงก็ก้มหน้าลงเช่นกัน ไหล่ที่สั่นเทาฟ้องว่าตอนนี้เธอคงกำลังโกรธจัด
ซูหย่งจวินเอ่ยชวนทุกคนกินข้าวต่อ บนโต๊ะอาหารเงียบสงบลง แม้กระทั่งซูหย่งจวินและเฟิงหว่านเจินก็ยังเงียบ ดูเหมือนว่าทุกคนจะเหนื่อยจากการกินกันแล้ว
อู๋จวีฮวาห้องข้างๆ แนบหูชิดติดผนัง พยายามเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวทางฝั่งนี้ ในใจรู้สึกแปลกใจทำไมถึงเงียบไปได้
“รีบมาทานข้าวได้แล้ว” ซูเหวินลี่ร้องเรียกเธอ วันนี้ทำงานมาทั้งวัน ตอนเที่ยงแทะหมั่นโถวไปแค่ลูกเดียว เหนื่อยจนน่องขาของเขาขาสั่นพั่บๆ