เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 5 เจ็ดปี พอแล้ว
ตอนที่เซิ่งซิงหรานผลักประตูบานนั้นเข้าไป มือของเธอสั่นเทา
เสียบกุญแจเข้าเบ้า บิดเปิด ประตูแง้มออก ทุกอย่างภายในห้องยังคงเหมือนเดิมไม่ต่างจากตอนที่เธอเดินออกไป เสื้อคลุมของเฉินอวี่ยังพาดอยู่บนโซฟา กล่องอาหารเดลิเวอรี่ที่กินเหลือเมื่อคืนยังวางอยู่บนโต๊ะรับแขก ทีวียังเปิดค้างอยู่ที่หน้าจอเกม
เธอยืนอยู่หน้าประตู มองดูสถานที่ที่เธออาศัยอยู่มาตลอดสามปี จู่ๆ ก็รู้สึกแปลกตาขึ้นมา
ห้องรับแขกขนาดสิบสองตารางเมตร แค่จะหมุนตัวก็ยังลำบาก โซฟาซื้อต่อมาจากตลาดมือสอง ขาโต๊ะรับแขกเอียงนิดหน่อย ต้องเอากระดาษลังมารองไว้ถึงจะตั้งตรงได้ ต้นพลูด่างตรงระเบียงใกล้จะเหี่ยวเฉาแล้ว เพราะอาทิตย์ก่อนเธอลืมรดน้ำ
นี่แหละคือบ้านที่เธอใช้เวลาถึงเจ็ดปีแลกมา
เซิ่งซิงหรานเดินเข้าไปในห้องนอน ลากกระเป๋าเดินทางใบเก่าออกมาจากใต้เตียง