กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 257 เหล่าหลัวเล่าเรื่อง
ผู้อำนวยการจินอายุห้าสิบกว่าปีแล้ว ผ่านเรื่องหนักหนามาสารพัด เจอชายรอยสักเข้าก็ยังหน้าตาเฉย ไม่หวั่นไม่เกรง
ชายรอยสักเอามือเท้าสะเอว “สถานเลี้ยงเด็กกำพร้านี่ไม่มีความจำเป็นต้องมีอยู่แล้วนะ แล้วราคาที่เราให้ก็ไม่ใช่ถูก ๆ”
ชายวัยกลางคนที่ขมับสองข้างเริ่มมีผมขาวนั่งอยู่บนเก้าอี้ ปล่อยให้ลูกน้องพูดกันเองตามสบาย จู่ ๆ หางตาก็เหลือบไปเห็นหลิวอวี่กับเหลียงซินที่กลับเข้ามาอีกครั้ง
ชายรอยสัก “เท่าที่ผมรู้ เด็กกำพร้าก็มีแค่สิบกว่าคนเองไม่ใช่เหรอ”
“แล้วก็ ตกลงจะย้ายให้พวกคุณไปอีกที่หนึ่งด้วย”
“อีกอย่าง นี่เป็นข้อกำหนดของแผนผังนะ ที่ตรงนี้จะสร้างเป็นเกาะท่องเที่ยว”