กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พิราบงง
ตอนที่ 333 นางลงมือเอง ยุติโชคชะตาที่ถูกลิขิตไว้
ความเย็นของคืนฤดูใบไม้ร่วงค่อย ๆ คืบคลานเข้ามา แม้กองไฟในลานหลักจะยังลุกโชน แต่จ้าวเซวียนเอ๋อร์ก็ยังรู้สึกหนาวอยู่ดี
นางไปนั่งข้างเชียนจื่อ ทั้งสองห่มผ้าผืนเดียวกันเงียบ ๆ ฟังเรื่องที่เยว่ไป่ชวนยังเล่าไม่จบ
“คืนนั้นเมื่อสิบสี่ปีก่อน ข้าจำได้ชัดจนถึงวันนี้ ตั้งแต่เช้าท้องฟ้าก็เต็มไปด้วยเมฆดำ ลมเย็นพัดมาเป็นระลอก แต่ไม่มีเสียงฟ้าร้อง ยิ่งไม่มีฝนตกลงมาสักหยด”
“บรรยากาศแบบนั้น พอคิดย้อนกลับไปตอนนี้ เหมือนสวรรค์กำลังส่งสัญญาณเตือนตระกูลเซียว ว่าหายนะกำลังจะมาถึง”
น้ำเสียงของเยว่ไป่ชวนเต็มไปด้วยความคิดถึงและความเจ็บปวดอย่างลึกซึ้ง