กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พิราบงง
ตอนที่ 7 เมืองลั่วเฟิ่ง จุดสูงสุดแห่งความมั่งคั่งคือตระกูลถัง
“ว้าว เซาปิ่งนี่อร่อยจังเลย”
ในร้านเซาปิ่งแห่งหนึ่งในเมืองเล็ก ๆ เชิงเขา เด็กสาวคนหนึ่งกำลังถือเซาปิ่งขนาดเท่าหน้าตัวเอง สีหน้าเต็มไปด้วยความสุข
“ก่อนหน้านี้ได้ยินเจ้าบอกว่าในเมืองมีร้านหนึ่งทำเซาปิ่งอร่อยมาก ข้ายังคิดอยู่เลยว่าเซาปิ่งชิ้นหนึ่งจะอร่อยได้สักแค่ไหน ตอนนี้ดูแล้ว เจ้าไม่ได้หลอกข้าจริง ๆ ด้วย”
อาเตียวนั่งตรงข้ามนาง มือสองข้างถือเซาปิ่งร้อน ๆ ไว้คนละชิ้น มุมปากยังมีคราบน้ำมันติดอยู่
“อร่อยใช่ไหมล่ะ คุณหนูจ้าว ข้าบอกแล้วว่าข้ากินเซาปิ่งที่ป้าเหมยทำมาตั้งแต่เด็ก ทุกครั้งที่เข้าเมือง ข้าก็ซื้อกลับไปหลายชิ้น”
“ฮิ ๆ ถ้าชอบก็กินเยอะ ๆ เลย”
ตอนนั้นเอง หญิงวัยกลางคนก็ยกเซาปิ่งมาเพิ่มอีกสี่ชิ้น “อาเตียวคนนี้กินเก่งมาตั้งแต่เด็กแล้ว ทุกครั้งที่มาร้าน ข้าก็เห็นซื้อเซาปิ่งทีละสิบกว่าชิ้น”
จ้าวเซวียนเอ๋อร์หัวเราะคิกคัก “ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้วว่าทำไมเจ้าถึงเก็บเงินไม่อยู่สักที แต่ไม่ต้องห่วงนะ ในเมื่อมาอยู่กับข้าแล้ว ต่อไปอยากกินเท่าไรก็กินเลย ข้าเลี้ยงไม่อั้น”
อาเตียวได้ยินแล้วก็ดีใจจนออกนอกหน้า “จริงหรือ คุณหนูจ้าว ท่านเป็นคนดีจริง ๆ เลย”