บทที่ 163

บทที่ 163

ฮวาโยวเข้าใจสายตานี้ขึ้นมาได้ทันที เธอชะงักไปเล็กน้อย

"มะรืนตอนเช้าค่ะ"

อืม เธอไม่ได้รู้สึกผิดเลยแม้แต่น้อย

ฮั่วเฉิงเกือบจะส่งเสียงร้องหงิงๆ ออกมา "เถ้าแก่น้อยคุณใจร้ายเกินไปแล้ว!"

"แล้วทำไมคุณถึงไม่สร้างบันไดเมฆามะรืนนี้ซะเลยล่ะ! นี่มันจงใจทำลายสภาพจิตใจผมชัดๆ"

"ฮือๆ ปล่อยให้ผมมองดูอยู่แบบนี้มันใจร้ายเกินไปแล้วนะ"

"ผมร้องไห้แล้ว ผมร้องไห้จริงๆ แล้วนะเนี่ย!"

เพื่อให้ได้ขึ้นบันไดเมฆาโดยเร็ว ทุกคนถึงกับยอมลงไปดิ้นพาดกับพื้นเพื่อโวยวายเลยทีเดียว

กระทั่งศาสตราจารย์ฉินผู้เยือกเย็นมาโดยตลอด ก็ยังต้านทานเสน่ห์ของการเหยียบเมฆาพ่นหมอกนี้ไม่ไหวอย่างสิ้นเชิง