บทที่ 152

บทที่ 152

หลิงย่างยังตั้งตัวไม่ทัน "..."

พอฟังเข้าใจแล้ว เขาก็เปล่งเสียงคำรามด้วยความโกรธราวกับถูกเหยียบหาง "แบะแบะแบะแบะแบะแบะแบะ!"

อิ่นเหอตกใจกับละมั่งที่อยู่ ๆ ก็เกรี้ยวกราดจนถอยหลังไปสองเมตรเต็ม

หากไม่ใช่เพราะเปิดเผยตัวตนไม่ได้ หลิงย่างคงปล่อยเสียงปิ๊บ ๆ ออกมาแล้ว

คอยดูสิ คอยดูสิ รู้เลยว่าพวกเขากำลังจ้องก้นของฉันอยู่แน่ๆ!

มนุษย์ไร้ยางอายและไร้มารยาทพวกนี้!

หลิงย่างยังคงไม่สามารถทำใจให้สงบเป็นปกติได้

ต่อให้เมื่อคืนจะทำใจมาครึ่งคืนแล้วก็ตาม

ละมั่งตัวนั้นวนเวียนอยู่ในห้องโถงด้วยความหดหู่ใจอยู่หลายรอบ