บทที่ 147

บทที่ 147

ฮั่วเฉิงยังคงหัวเราะ: "ไม่คิดเลยว่าผมจะดูออกถึงความละอายใจและความแค้นเคืองบนใบหน้าของสัตว์ตัวหนึ่ง ฮ่าๆๆๆ สัตว์เลี้ยงที่เถ้าแก่น้อยเลี้ยงนี่ไม่ธรรมดาจริงๆ สมคำร่ำลือ"

ฮวาโยวเดินอุตุออกมาจากห้องพอดีและได้ยินคำพูดของฮั่วเฉิงเข้าพอดี

เกิดความรู้สึกสนใจขึ้นมานิดหน่อย

"สัตว์เลี้ยงอะไรเหรอ"

ซู่เจี่ยวเจี่ยวเดินเข้าไปใกล้ กวาดตามองสำรวจฮวาโยวด้วยความตึงเครียด เมื่อเห็นว่าเธอไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ ถึงได้โค้งดวงตาลงราวกับกำลังหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์: "คือละมั่งครับ ผมเอาทุกอย่างที่คุณให้บอกไปพูดกับมันหมดแล้ว เมื่อกี้นี้มันลงมาข้างล่างแล้วล่ะครับ"

เขาเอ่ยเสียงเบา: "เป็นร่างวัยเยาว์ครับ บั้นท้ายเป็นรูปหัวใจด้วยนะ"

เรื่องนี้ประสบความสำเร็จในการจุดประกายความอยากรู้อยากเห็นของฮวาโยว