บทที่ 112

บทที่ 112

ซู่เจี่ยวเจี่ยวเดิมทีคิดว่าแค่ตนเองไม่ถูกไล่ออกก็ถือเป็นเรื่องโชคดีใหญ่หลวงแล้ว

ท้ายที่สุดแล้วตอนนี้เขานอกจากที่ชิงหานซาน ที่อื่นก็หาช่องทางทำงานที่ทำด้านงานฝีมืออย่างตั้งใจไม่ได้เลย

ทว่าตอนนี้ตัวเขานอกจากจะไม่ถูกไล่ออกแล้ว ยังสามารถใช้สถานะของเผ่าปีศาจใช้ชีวิตได้อย่างเปิดเผยอีกด้วย

ซู่เจี่ยวเจี่ยว: ฮือๆๆ ซาบซึ้งใจเหลือเกิน

เถ้าแก่น้อยดีจริงๆ

ฮวาโยวตรวจสอบสัญญาเผ่าปีศาจเสร็จ พอเงยหน้าขึ้นก็ชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ควานหาของในมิติเก็บของด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลนเล็กน้อย

ซู่เจี่ยวเจี่ยวกำลังน้ำตาคลอเบ้าหยดแปะๆ ความแก่แดดเดิมทีหายไป ใบหน้าที่เกลี้ยงเกลาสะอาดสะอ้านยามหลั่งน้ำตากลับชวนให้อยากแกล้งเล่นเสียจริง

ออกจะน่ารักอยู่บ้าง

ดังนั้นฮวาโยวจึงหยิบแอปเปิลลูกสุดท้ายออกมา: "กินไหม?"