บทที่ 111

บทที่ 111

ยามราตรีมืดมิดและลมพัดแรง บริเวณรอบชิงหานซานมืดสนิทไปหมด

ย่านนี้มักจะไม่มีค่อยมีคนในยามค่ำคืน ความรู้สึกอ้างว้างจึงเอ่อล้นขึ้นมาในหัวใจ

สองคนนั้นลองเดินวนไปวนมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าอยู่นาน

ไม่ว่าจะกะเกณฑ์อย่างไรก็ไม่ผิดเพี้ยน แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็แตะไม่ถึงขอบเสียที

ทั้งสองสบตากัน ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นริ้วขึ้นในก้นบึ้งของหัวใจของทั้งคู่

"ชิงหานซาน... ดูแปลก ๆ นะ งั้นพวกเราชิ่งก่อนดีกว่า"

"ได้ ๆ งั้นพวกเราค่อยมาใหม่คราวหลัง"

"ผู้ใดกัน?"

สายลมพัดโชยมาเอื่อย ๆ พร้อมกับเสียงกิ่งไม้โยกไหวอย่างรกร้างน่ากลัว