บทที่ 59

บทที่ 59

ฮวาโยวหยิบผลไม้และผักที่จะขายในวันนี้ออกมาจากมิติเก็บของ อุ้มตะกร้าเดินไปเดินมาอยู่ในลานบ้าน โดยมีไจ่ไจ๋ที่สวมกิ๊บติดผมสุดน่ารักบนหัวส่ายก้นดุ๊กดิ๊กตามอยู่ข้างหลัง

ทังหว่านเพิ่งนึกขึ้นได้

สิบวินาทีต่อมา

เธอปิดหน้าจอแชทที่ถูกรีเฟรชด้วยรูปถ่ายผลไม้สดใหม่น่ากินฝีมือการถ่ายและเด็ดสดๆ จากต้นหลายรูป ข้อความประโยคสุดท้ายคือคำว่า [แล้วไงล่ะ] ที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งถึงขีดสุด

ทังหว่านฮัมเพลงที่ไม่มีทำนอง หมุนเก้าอี้กลับมานั่งที่เคาน์เตอร์ต้อนรับ และตั้งหน้าตั้งตาเพิ่มความปังให้ร้านค้าออนไลน์ของเถ้าแก่น้อยต่อไป

โดยไม่สนใจเลยสักนิดว่าเพื่อนร่วมห้องมหาวิทยาลัยทางฝั่งโน้นจะสติแตกจนกระโดดโลดเต้นขนาดไหน

หลังจากจัดการทุกอย่างเกือบจะสมบูรณ์แบบทุกด้านแล้ว ทังหว่านก็ตรวจสอบอย่างละเอียด แต่ก็ยังรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลกๆ อยู่ดี

เธอนึกทบทวนไปมา

จนกระทั่งฮวาโยวส่งรูปภาพรูปหนึ่งมาให้