บทที่ 16

บทที่ 16

ซุนชุนเผลอไปทำลายความอารมณ์ดีของลูกพี่เมื่อช่วงบ่าย จึงสำนึกตัวถอยห่างจากลูกพี่ออกมาไกลพอสมควร แม้แต่ตอนฝึกซ้อมรวมก็ยังเลือกจุดที่ไกลจากห้องทำงานของลูกพี่ที่สุด ทั้งการฝึกซ้อมภาคบ่ายและภาคค่ำต่างก็ดุเดือดเป็นบ่าย

จนกระทั่งฝึกฝนกลุ่มลูกเจี๊ยบพวกนั้นจนเชื่องเชื่อ สภาพแต่ละคนห่อเหี่ยวคอตก ถึงได้เอ่ยปากประกาศเลิกแถว

แต่ไม่ว่าจะอย่างไรก็ต้องเผชิญหน้าอยู่ดี

ซุนชุนทำใจเตรียมรับมือไว้พร้อมสรรพ เขาย่อมไม่มีทางหลบหน้าลูกพี่ไปได้ตลอดชีวิต

ผ่านไปตั้งหนึ่งบ่ายแล้ว ลูกพี่คงจะหายโกรธแล้วกระมัง!

"เหล่าซาน!"

ซุนชุนตาไว ไม่สนว่าคนที่ตนตะโกนเรียกจะเต็มใจรอหรือไม่ ก็กระโดดเกาะหลังเหล่าซานราวกับลิง

"ไป ๆ ๆ ไปหาลูกพี่ด้วยกันเถอะ ที่ห้องลูกพี่มีแตงโมด้วยนะ"

เหล่าซานเหลือบมองซุนชุนอย่างเงียบ ๆ ออกศอกผลักอีกฝ่ายร่วงลงไป