บทที่ 15

บทที่ 15

ยามบ่าย แสงแดดแผดเผาเจิดจ้า สายลมบางเบาหอบเอาไอความร้อนระอุพัดผ่านเข้ามา

"วันนี้อากาศร้อนชะมัด" ชายหนุ่มหน้าตาถมึงทึงตัดผมเกรียนสกินเฮดใช้มือเสยผมของตัวเองอย่างแรง สีหน้าหงุดหงิดพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด "หัวหน้า คุณคิดว่าไอ้มวยอะไรนั่นมันจะได้ผลจริง ๆ เหรอ?"

ชายหัวเกรียนไม่ได้คาดหวังอะไรกับมวยอะไรนั่นเลยสักนิด

วิชามวยที่แม้แต่ชื่อก็ยังไม่เคยได้ยิน แถมเหล่าหลูยังบอกอีกว่าเป็นวิชามวยที่เคยมีอยู่บนดาวบลูสตาร์โบราณในอดีต

มวยบ้านั่นจะเก่งกาจไปกว่ายาระงับอารมณ์ได้จริง ๆ หรือ?

ข้างกายของชายหัวเกรียนคือชายหนุ่มผู้หนึ่งที่ผู้คนไม่อาจละสายตาไปจากเขาได้เลย

นัยน์ตาคู่คมสีดำสนิทของชายหนุ่มสะท้อนแสงแดดราวกับกระจกสีดำใสโปร่งแสง แฝงไว้ด้วยความงดงามที่เจือด้วยความเฉยชาเย็นเยียบระลอกหนึ่ง

เขาไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร เพียงแต่ชำเลืองมองชายหัวเกรียนแวบหนึ่งอย่างเรียบเฉย

"เหล่าซานบอกว่าจะมาเอง แต่สุดท้ายนายกลับมาด้วยตัวเองซะงั้น หรือว่า... หัวหน้า คุณจะเอาตัวเข้าเสี่ยงไม่ได้เด็ดขาดนะ!"