กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 397 บทสรุป สานสัมพันธ์เก่าอีกครั้ง (4)
ยามรุ่งสาง ขณะนกกระเต็นสีมรกตหลายตัวส่งเสียงร้องแผ่วเบาอยู่ตรงกออ้อริมทะเลสาบในจวนอ๋อง อวิ๋นหลิวก็ยกถ้วยยาไปนั่งข้างเตียงอวี้หรงตั้งแต่เช้าตรู่ แล้วค่อย ๆ ป้อนยาจนหมดทั้งถ้วย
“มาเถิด เจ้านอนลงเสีย”
อวิ๋นหลิวกล่าวพลางจะประคองอวี้หรงให้นอนลงบนเตียง ใครจะรู้ว่านางกลับเพียงส่ายหน้าเบา ๆ ใบหน้าขาวผ่องเผยรอยยิ้มสงบนิ่งอยู่หลายส่วน
“ไม่ล่ะ ข้านอนมานานถึงเพียงนี้แล้ว ไม่อยากนอนอีกแล้ว…”
เห็นอวี้หรงยืนกรานเช่นนั้น อวิ๋นหลิวก็ไม่อาจบังคับให้นางพักผ่อนได้ เขากลัวเหลือเกินว่าจะเผลอทำพลาด เพียงนิดเดียวก็อาจดับเปลวชีวิตริบหรี่ดวงสุดท้ายของนางลง
เขานั่งลงข้าง ๆ อย่างเงียบกริบไม่ปริปาก เพียงมองนางอยู่เงียบ ๆ