กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 382 คลายบาดหมาง (6)
หลังจากขอตัวจากห้องของท่านฟูจิ้นผู้เฒ่าและกลับมายังเรือนน้อยของตน ก็ล่วงเลยยามอู่มาแล้ว อวี้หรงนั่งเหม่อลอยอยู่บนเก้าอี้โดยไม่เอ่ยปากสักคำ มองใบไม้บนต้นแอปริคอตนอกหน้าต่างที่เหลืองโรย ฤดูใบไม้ผลิผลิบาน ฤดูใบไม้ร่วงออกผล ทว่าบนใบหน้าของนางกลับมีเพียงความเหม่อลอย
“ท่านหญิง…”
เดิมทีเชวี่ยเอ๋อร์ยืนอยู่ตรงประตูมาโดยตลอด ไม่กล้าเข้าใกล้ แต่เมื่อเห็นอวี้หรงเงียบกริบไม่ปริปาก นั่งเหม่ออยู่ตรงนั้น ก็อดเป็นห่วงไม่ได้ จึงก้าวเข้าไปถามไถ่
เพิ่งเข้าไปใกล้ หยดน้ำตาหยดหนึ่งก็ร่วงลงมาต่อหน้าเชวี่ยเอ๋อร์พอดี
“ท่านหญิง!”