กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 381 คลายความบาดหมาง (5)
ผ้าเช็ดหน้าร่วงลงพื้น เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา ทว่าในสายตาอวี้หนิงกลับยาวนานราวกับผ่านไปหนึ่งศตวรรษ
ในศตวรรษนั้น นางครุ่นคิดเรื่องราวมากมาย เมื่อความคิดผันผ่านไป นางก็เงยหน้าขึ้นแล้ว อวี้หรงจ้องอวี้หนิงเขม็ง จนท้ายที่สุดใบหน้าก็ซีดเผือดไร้สีเลือด
สีหน้านั้นราวกับได้เห็นผีจริง ๆ
มุมปากอวี้หนิงโค้งขึ้น รอยยิ้มนั้นปัดความหวังสุดท้ายที่นางมีต่อพี่น้องให้หมดสิ้นไปแล้ว
สีหน้าของอวี้หรงบอกทุกอย่างชัดเจน
นางรู้เรื่องมือสังหารในคืนนั้นทั้งหมด
เกิดจากรากเดียวกัน ไยต้องเข่นฆ่ากันเอง?