เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 370 รักชังพันเกี่ยว (จบบริบูรณ์)
เบื้องหน้าของอู๋เยวี่ยกับอวี้หนิงคือบุรุษชุดดำที่ปิดบังใบหน้า อาวุธในมือเป็นเพียงดาบยาวธรรมดา ทว่ากลับแผ่จิตสังหารเฉียบคมเย็นเยียบจนผู้พบเห็นอดหนาวสะท้านไม่ได้ แสงจันทร์สาดลงบนคมดาบ สะท้อนประกายเงินวาววับ
ท่ามกลางความมืดอันเงียบสงัด ร่างดำกับร่างขาวจ้องหน้ากันอย่างเย็นชา
ดูเหมือนเขาจะนึกไม่ถึงว่าภายในเรือนไผ่จะมีคนอื่นอยู่ด้วย และคนผู้นั้นยังปิดทางหนีของเขาได้โดยไม่ต้องออกแรงมากมาย ในช่วงที่เขายังไม่ทันตั้งตัว
ยามนี้นักฆ่ากลายเป็นสัตว์ติดกับอย่างแท้จริง เขารู้ดีว่าวันนี้หากไม่สังหารฝ่าวงล้อมออกไป ย่อมยากจะหนีรอดไปได้
คมดาบฟันแหวกอากาศในชั่วพริบตา พุ่งตรงเข้ามา
อู๋เยวี่ยพลิ้วกายวูบเดียว ราวกับร่ายกลมายากล พลางคุ้มกันอวี้หนิงให้ไปอยู่อีกด้าน นิ้วมือแตะเบา ๆ ปราณสีขาวสายหนึ่งคล้ายกระบี่พุ่งแทงแผ่นหลังที่เปิดโล่งของชายชุดดำ
ชายชุดดำรู้สึกเย็นวาบที่แผ่นหลัง จึงยกดาบยาวพาดขวางไปด้านหลังตามสัญชาตญาณ เสียงเคร้งดังขึ้น ปราณสีขาวพลันสลายไป
ที่แท้ก็คือปราณกระบี่
นักฆ่ารู้ตัวว่าพบศัตรูรับมือยาก จึงหันกลับมาด้วยความหวาดหวั่น เตรียมพร้อมรับมืออย่างเต็มที่