กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 356 อย่าพรากจาก อย่าลืมเลือน (4)
อวิ๋นหลิวขมวดคิ้ว คิดว่าคนไร้มารยาทผู้นี้น่าจะเป็นญาติของหนิงซิน จึงหันไปมองหนิงซินที่กำลังร้องไห้อย่างโศกเศร้า แล้วไม่ได้ใส่ใจเขาอีก
เขาเพียงเดินตรงไปข้างหน้า อ้อมผ่านไป๋หง
ไป๋หงเห็นอวิ๋นหลิวมุ่งหน้าไปหาหนิงซิน จึงกำลังจะเข้าไปขวาง แต่กลับถูกคนขวางไว้อีก เขาหันขวับกลับไปอย่างโกรธเกรี้ยว แล้วเห็นปู้ทัวมีสีหน้ารู้สึกผิดเต็มเปี่ยม
“คุณชายไป๋ ขออภัยด้วย”
“...ปู้ทัว?”
ไป๋หงชะงักไป จู่ ๆ ก็สงบลง
หรือว่าบุรุษผู้นี้จะเป็นนายท่านของปู้ทัว เฮ่อหน่าลา อวิ๋นหลิวผู้นั้น?
ขณะที่กำลังครุ่นคิด ปู้ทัวก็ผายมือเชื้อเชิญอย่างนอบน้อม เมื่อเห็นไป๋หงไม่ขยับ ปู้ทัวจึงเอ่ยเสียงต่ำอย่างหวังดี