กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 350 พบกันบนทางแคบ (5)
ทันทีที่ปู้ทัวก้าวเข้าไปในป่าไผ่ของอารามซานชิง เดินไปได้ไม่กี่ก้าวก็เห็นอวี้หนิงอยู่ไกล ๆ
นางสวมอาภรณ์สีขาวแต้มสีแดงอ่อน เป็นชุดใหม่ที่หยุนหลิวเลือกให้นาง แสงแดดในยามนี้อบอุ่นกำลังดี แม้จะเท้าเปล่าเหยียบลงบนพื้นไม้ไผ่เรียบลื่น สิ่งที่สัมผัสได้ก็มีเพียงความเย็นสบายชื่นใจ
เวลานี้อวี้หนิงนั่งขดตัวอยู่ตรงมุมหนึ่งของระเบียงไผ่ เท้าเปล่า สวมเสื้อบาง ๆ ในอ้อมแขนมีหนังสือหลายเล่ม มือเล่นใบไผ่อ่อนอยู่ไม่กี่ใบ สายตาทอดมองทิวทัศน์ฤดูร้อนที่ป่าไผ่ฟื้นคืนชีวิต