กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 345 ชาตินี้อย่าลืมเลือน (จบบริบูรณ์)
สัมผัสลื่นนุ่มของผ้าไหมแนบอยู่ในฝ่ามืออวิ่นหลิว เขากำมือทั้งห้านิ้วเข้าหากัน ผ้าเช็ดหน้าที่เดิมคลี่ออกอยู่ก็ค่อย ๆ ยับรวมเป็นก้อน
“ข้าปักให้เจ้าเสร็จแล้ว พกติดตัวไว้ใช้ให้ดีเถิด”
อวี้หนิงประคองกำปั้นที่อวิ่นหลิวกำแน่นด้วยสองมือ เช่นเดียวกับตอนที่ทั้งคู่เผชิญอันตรายในเหอหนาน ความอ่อนโยนเช่นนี้จะไม่มีอีกเป็นครั้งที่สอง
“หนิงเอ๋อร์...”