กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 344 ชาตินี้อย่าลืมเลือน (3)
“เป็นอะไรไป?”
ยามอวี้หนิงเงยหน้าขึ้นด้วยสีหน้าไม่เข้าใจ นางจะเอียงศีรษะเล็กน้อย ดวงตาบริสุทธิ์ดุจสายน้ำ ราวกับเด็กน้อยคนหนึ่ง
“...เจ้าปักอะไรอยู่?”
อวิ่นหลิวไม่กล้ามอง ค่อย ๆ เดินไปข้างเก้าอี้แล้วนั่งลง
“รอปักเสร็จแล้วมอบให้เจ้า เจ้าก็จะรู้เอง”
รอยยิ้มของนางสะท้อนอยู่ในดวงตาของอวิ่นหลิว ความอ่อนโยนกับพวงแก้มแดงระเรื่อราวกับหมักเป็นสุราจอกหนึ่ง ทำให้หัวใจอวิ่นหลิวมึนเมาอยู่บ้าง
เพียงแต่วันนี้รสชาติของสุราจอกนี้กลับขมขื่นเล็กน้อย