กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 336 ความจริงกระจ่าง (4)
อวิ่นหลิวซินยืนอยู่นอกเรือนไผ่มานานแล้ว แต่ก็ยังไม่ยอมเข้าไป
เขาฟังเสียงเคลื่อนไหวแผ่วเบาในห้องและเสียงสนทนาเงียบ ๆ ระหว่างนายกับบ่าว มองแสงเทียนที่ลอดผ่านช่องประตูมาตกบนรองเท้าบู๊ตของตน แต่ถึงตอนนั้นเขาก็ยังไม่มีความกล้าเคาะประตู
อวิ่นหลิวซินขมวดคิ้ว เดินไปมาหลายรอบในระเบียง ทุกครั้งที่ใกล้ถึงหน้าต่างก็วกกลับ พอเดินถึงหน้าประตูก็หันไปทางอื่น ปู้ถัวยกอาหารกับสุราที่นายท่านสั่งให้เอามา มือเมื่อยล้าไปหมด เห็นอวิ่นหลิวซินลังเลเช่นนี้ก็ยิ่งร้อนใจ หลายครั้งอ้าปากคิดจะทำเสียงดังสักหน่อยให้คนในห้องรู้ตัว เพื่อทำลายบรรยากาศที่ชวนอึดอัดนี้ แต่ก็กลัวจะทำให้อวิ่นหลิวซินเสียหน้าและไม่พอใจ