กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 330 ฟ้าดินร่วมโศก (3)
เดือนสามแห่งวสันตฤดู ฝนกลับตกหนาแน่น ไม่มีไออุ่นอยู่เลยแม้แต่น้อย อวี้หนิงมองต้นไผ่เขียวอ่อนนุ่มนอกหน้าต่างที่ถูกฝนชโลมจนวาววับ จู่ ๆ ในใจก็รู้สึกว่างเปล่า ราวกับมีบางสิ่งกำลังอาละวาดอยู่ในใจ แต่นางกลับจับต้องหรือสัมผัสมันไม่ได้