เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 320 พบสหายเก่าอีกครา (5)
คืนนี้ หย่าเกอก็ฝันเห็นดอกไห่ถังเต็มฟ้าและเสียงหัวเราะของเด็กน้อยอีกแล้ว ชุดกระโปรงขาวดุจหิมะ เสียงหัวเราะใสดุจกระดิ่งเงิน ทำให้นางกระวนกระวายใจแต่ก็หนีไปไหนไม่ได้
ในที่สุดนางก็ดิ้นรนตื่นขึ้นมา แม้ฟ้ายังไม่สว่างดี แต่หย่าเกอก็ไม่อยากนอนต่อแล้ว
นางกุมหน้าผากที่ปวดตุบ ๆ แล้วนั่งอยู่อย่างนั้นจนฟ้าสาง ครั้นแม่เฒ่ารับใช้แต่งกายเรียบร้อย พาสาวใช้มาปรนนิบัตินาง นางก็แต่งตัวเสร็จและนั่งอยู่ข้างโต๊ะมานานแล้ว
“ฟูจิ้น เหตุใดจึงตื่นแต่เช้าเช่นนี้อีกแล้ว?”
แม่เฒ่ารับใช้เป็นแม่นมของหย่าเกอ อยู่เคียงข้างหย่าเกอมาตั้งแต่เล็กจนโต นางใช้ชีวิตอยู่ในวังมาตลอด ไม่ได้แต่งงาน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการมีลูก สำหรับนางแล้ว หย่าเกอกลายเป็นทุกสิ่งในชีวิต
หลายวันนี้เห็นหย่าเกอถูกฝันร้ายตามหลอกหลอนอยู่เสมอ นอนไม่หลับ นางก็ปวดใจยิ่งนัก
“หรือว่า...ให้บ่าวเฒ่าเชิญหมอหลวงมาตรวจฟูจิ้นดีหรือไม่?”