เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 309 ช่วยให้ผู้อื่นสมหวัง (3)
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะยาของหว่านโหรวออกฤทธิ์ หรือเสียงร่ำไห้ของพี่อวิ๋นปลุกฝูเซิงจากห้วงนิทรา
เมื่อเขาค่อย ๆ ลืมตาขึ้น สิ่งที่เห็นคือแผ่นหลังของพี่อวิ๋นซึ่งไม่สง่างามดุจเดิมแล้ว เส้นผมดำขลับของนางเริ่มซีดจางไปมาก ในสายตาพร่ามัวของฝูเซิง เส้นผมสีดำเหล่านั้นไม่เด่นชัด มีเพียงเส้นผมสีเงินที่เปล่งประกายไหววูบอยู่ตรงหน้า
“พี่สาว นี่…มันเกิด…อะไรขึ้น…”
หว่านโหรวกับคนอื่น ๆ ไม่ทันสังเกตว่าฝูเซิงฟื้นแล้ว เพียงแต่ความจริงที่มาถึงกะทันหันเกินไป ทำให้นางไม่รู้จะเริ่มถามจากตรงไหน
พี่อวิ๋นส่ายหน้า ใบหน้าเต็มไปด้วยความสำนึกผิด
“เป็นข้าที่ทะนงตนเกินไป ตอนยังสาวก็เอาแต่ใจเกินไป คิดถึงแต่ความทุกข์ของตน จนพลอยทำให้ลูกต้องเดือดร้อน…ฮือ ๆ…กว่าข้าจะเข้าใจเรื่องราว ลูกก็กลายเป็นเช่นนี้ไปแล้ว…ลูกชายของข้า…ฝูเซิงของข้า…”