เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 303 สิ่งยังคงเดิม แต่ผู้คนเปลี่ยนไป (2)
ห้องหับหรูหราและประณีต ชวนให้รู้สึกคุ้นตา เพียงแต่ไม่มีความอบอุ่นและสงบสุขเช่นในวันวานอีกแล้ว กลับมีความเงียบเหงาและเฉยชาเพิ่มเข้ามาหลายส่วน
อวี้ถังนั่งอยู่บนที่นั่งประธานด้านข้าง เพียงกวาดตามองรอบด้านเล็กน้อย ก็ไม่มีแก่ใจจะมองต่อ
โต๊ะน้ำชาหงมู่เนื้อดีตัวหนึ่งกั้นเขากับอวิ๋นซวงที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เอาไว้ ระยะห่างไม่มาก ขอเพียงอวี้ถังกล้าพอ ก็เอื้อมไปแตะมือนางได้
ทว่าอวี้ถังในตอนนี้ดูคล้ายเหนื่อยล้า เขาประหนึ่งถูกแรงสะเทือนเมื่อครู่ทำให้ล้มลง ทันทีที่เข้ามาในห้อง ความน่าเกรงขามและท่าทีหยิ่งทะนงก็พลันสลายหายไป บัดนี้ดวงตาหลุบต่ำ แต่ก็ยังปิดบังความรู้สึกผ่านร้อนผ่านหนาวในดวงตาไม่มิด
“หกปีแล้ว...ข้านึกว่าเจ้าจากไปได้หกปีแล้ว”
อวี้ถังกล่าวอย่างเลื่อนลอย คล้ายกำลังหวนคิดถึงอดีต หรือไม่ก็เพียงบอกเล่าความจริงเรื่องหนึ่ง ความจริงที่ครั้งหนึ่งทำให้เขาฝันร้ายอยู่บ่อยครั้งตลอดหกปีที่ผ่านมา
อวิ๋นซวงยิ้มบาง ๆ ยังคงสง่างามดุจกล้วยไม้