เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 297 ยากแยกแยะถูกผิด (1)
อวี้หนิงยืนอยู่ในราตรีมืดมิด สีหน้าสงบนิ่งผิดปกติ ที่นี่คือข้างป่าแห่งหนึ่งชานเมืองหลวง เงาจันทร์โดยรอบพร่าเลือนดุจภูตผี ต้นไม้ใหญ่ที่ไม่รู้จักแปรเปลี่ยนเป็นเงาร่างประหลาด แผ่กิ่งก้านเกี่ยวพันผืนดินกับท้องฟ้ายามค่ำคืน วาดเป็นลวดลายชวนอึดอัดทั่วทั้งป่า สะท้อนบนใบหน้าและร่างของอวี้หนิงกับอู๋และคนอื่น ๆ
ท่ามกลางคนไม่กี่คนนี้ มีเพียงร่างหนึ่งที่สวมชุดสีขาวโดดเด่น คนผู้นั้นคืออวี้หนิง
วันนี้นางดูพิเศษ แตกต่างจากยามปกติที่มักเลือกสวมชุดบุรุษเมื่อออกไปข้างนอก ตอนนี้อวี้หนิงสวมชุดสีขาวปักลายดอกไห่ถังที่ไป๋หงมอบให้เขา ไม่รู้เพราะเหตุใด วันนี้ตอนออกจากบ้าน นางจึงอยากสวมชุดนี้ขึ้นมา
ชุดงดงามเช่นนี้ บางทีต่อไปข้าอาจไม่มีโอกาสได้สวมอีกแล้ว
อวี้หนิงยิ้มบาง ๆ พลางเงยหน้ามองฟ้า แต่กลับเห็นเมฆดำปกคลุมหนาแน่น ดวงจันทร์หายลับไปเสียแล้ว
“ฝนจะตกหรือ?”
คำพูดที่อวี้หนิงเอ่ยขึ้นกะทันหันทำให้อู๋ทำตัวไม่ถูก เขามองท้องฟ้าเช่นกัน จากนั้นจึงส่งเสียงตอบเบา ๆ