กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 296 ใจอ้อไผ่ ใครเล่าหยั่งถึง (จบบริบูรณ์)
อวี้หนิงจ้องแหล่งกำเนิดแสงเพียงหนึ่งเดียวในห้อง ทั้งที่รู้ว่าคนผู้นั้นอยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่นางกลับไม่กล้าเงยหน้ามอง บรรยากาศตึงเครียดแผ่ปกคลุมรอบกาย ในใจนางถึงกับสิ้นหวังอยู่บ้าง
นางไม่มีวรยุทธ์ ตอนนี้ขาก็ไม่ยอมทำตามสั่ง ยิ่งหนีไม่พ้น หากเป็นคนร้ายกลุ่มที่เคยข่มขู่นางเพื่อรีดไถ นางควรทำอย่างไร?
นอกจากความตาย นางคิดไม่ออกว่าจะมีทางอื่นอีก
ขณะที่อวี้หนิงกำลังคิดฟุ้งซ่าน คนผู้นั้นก็เดินเข้ามา เขาก้มลงเก็บหยกแตกที่กำลังเปล่งแสง แล้วค่อย ๆ เดินมาหานางทีละก้าว
“หนิงเอ๋อร์”
เสียงเรียกเบา ๆ ทำให้สมองของอวี้หนิงระเบิดตูมขึ้นมาทันที
ทำไม…ทำไมเขาถึงมาอยู่ที่นี่ได้?