เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 257 รักยากเลือน ความจริงยากค้น (6)
ถึงเวลาแล้ว นักดนตรีเริ่มปรับสายอยู่หลังม่านแพร หลินหลางอุ้มพิณผีผาไว้ในอ้อมแขน สวมอาภรณ์แพรโปร่งแบบต่างแดน ค่อย ๆ แหวกม่านทางเข้าหลังเวทีออกเพื่อแอบมองบรรยากาศภายนอก
เป็นดังที่เซียงเอ๋อร์รายงานมานับครั้งไม่ถ้วน ที่นั่งซึ่งตั้งใจเว้นไว้ให้ท่านเก้ายังคงว่างเปล่า หลินหลางปล่อยม่านลง พิงผนังหลังเวทีแล้วสูดลมหายใจลึกเบา ๆ นางมิได้เดือดดาลจนเสียอาการเช่นเซียงเอ๋อร์ กลับรู้สึกโล่งใจอยู่บ้าง ทว่าก็กระวนกระวายหวาดหวั่นต่อชีวิตของตนในวันข้างหน้า
การแขวนป้ายประกาศขึ้นแสดงครั้งนี้ นางเป็นฝ่ายเสนอแก่เถ้าแก่เฟิ่งเอง เพราะหนิงซินไม่อยู่พอดี จึงสามารถดำเนินแผนที่เซียงเอ๋อร์เสนอไว้ได้ แต่แท้จริงแล้วในใจนางต่อต้านการจัดแจงเช่นนี้อย่างยิ่ง ถึงขั้นรู้สึกละอายที่จะทำ ความทะนงของนางถูกนางฝังไว้ในส่วนลึกที่สุดของหัวใจมานานแล้ว มีเพียงยามอยู่ลำพังเช่นนี้เท่านั้นที่บางคราวมันจะผุดขึ้นมา ทำให้นางเจ็บปวดจนแทบขาดใจ