กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 247 ใครหวนรำลึกถึงน้ำตาของคนเก่า (1)
คืนนั้นอวิ๋นหลิวอยู่จนดึกดื่นจึงออกจากกระท่อมเล็กของอวี้หนิง ซิ่งเอ๋อร์กลัวว่าอวี้หนิงจะเสียเปรียบ จึงเฝ้าอยู่หน้าประตูเนิ่นนานไม่กล้าจากไป สุดท้ายก็จำต้องจ้องตากับปู้ทัวอยู่ทั้งคืน
ประตูเปิดออก ซิ่งเอ๋อร์รีบมองเข้าไปในห้องทันที เห็นอวิ๋นหลิวขมวดคิ้วน้อย ๆ แล้วเดินออกมาเพียงลำพังอย่างเงียบงัน เอ่ยเสียงแผ่วเบา
“นายท่าน...” ปู้ทัวรับใช้อยู่ข้างกายอวิ๋นหลิวมาตั้งแต่เล็ก ย่อมรู้ดีว่าท่าทีเช่นนี้ของอวิ๋นหลิวหมายถึงอะไรในยามนี้—เขากำลังกลัดกลุ้ม