เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 244 ต่างแยกทาง ยากพบวันหวนคืน (2)
ไม้หมายพักนิ่ง แต่ลมกลับไม่หยุดพัด
อวี้หนิงมองต้นไม้นอกหน้าต่างที่ไหวเอนอยู่กลางสายลม ความคิดในใจพลันพรั่งพรูมากมาย คืนนี้นางยังไม่เข้านอน เพียงเพราะกำลังรอใครคนหนึ่ง
ห้องโถงเล็กเงียบเหงาวังเวง มีเพียงบุปผาเป็นเพื่อน อวี้หนิงใช้นิ้วเขี่ยน้ำชาในถ้วย ก้มหน้ารับฟังเสียงซู่ซ่าจากสวนอย่างเงียบงัน
“ท่านผู้นี้ เชิญทางนี้ขอรับ” ทันใดนั้น ประตูห้องโถงเล็กก็เปิดออก ชายวัยกลางคนผู้มีท่าทีสุภาพอ่อนโยนก้าวเข้ามา รูปร่างค่อนข้างท้วม ใบหน้าประดับรอยยิ้มอยู่เสมอ
อวี้หนิงเงยหน้าตามเสียง พินิจมองอีกฝ่ายคร่าว ๆ ก็รู้ว่าการเจรจาคืนนี้คงไม่ง่ายเหมือนคราวเจรจากับเถ้าแก่อู๋
“ขอถามว่าท่านคือ...”
“คุณชายน้อยไม่ต้องถามถึงชื่อเสียงเล็กน้อยของผู้น้อยหรอก เรียกผู้น้อยว่าท่านก็พอ”
อวี้หนิงยิ้มอย่างเข้าใจ “ท่านเป็นคนที่อัครเสนาบดีฝ่ายซ้ายเชิญมาเกลี้ยกล่อมข้าหรือ?”
“กล่าวเช่นนั้นก็ไม่ถูก หากเรียกผู้น้อยว่าเป็นคนเกลี้ยกล่อม คงไม่ยุติธรรมเกินไปกระมัง ในเมื่อผู้น้อยนั่งอยู่ที่นี่ ย่อมต้องการเจรจาเงื่อนไขกับคุณชายน้อยอย่างใจเย็น”