เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 241 พลิกมือเป็นเมฆ คว่ำมือเป็นฝน (8)
ครานี้เหมืองหยกของตระกูลจางต้องการเงินทุนจำนวนมหาศาล มากเสียจนแม้แต่จิตใจของเถ้าแก่อู๋ซึ่งปกติเห็นตัวเลขดุจดาราบนบัญชีอยู่เสมอโดยไม่สะทกสะท้าน ยังสั่นไหวอยู่หลายครา
จะลงนามหรือไม่ลงนาม?
เขาคิดแล้วคิดอีก
หากมิใช่เพราะตำลึงเงินที่ฝากไว้ในโรงแลกเงินตลอดปีที่ผ่านมามีจำนวนไม่น้อย เขาคงไม่มีวันลงนามในพันธสัญญาฉบับนี้เป็นแน่
เถ้าแก่อู๋มองตัวอักษรขาวดำบนกระดาษ ตรงนั้นยังประทับตราสีแดงสดของตนอยู่ ทว่าหัวใจยังคงกระวนกระวายอยู่บ้าง แต่ที่มากกว่าคือความโล่งใจยินดี
“เหมืองหยกของเถ้าแก่ในเหลียวหนิงมีทั้งหมดสามแห่ง แต่เดิมร่วมมือกับเถ้าแก่เซี่ยมาโดยตลอด เพียงแต่…ท่านผู้เฒ่ายังลังเลอยู่ในตอนนี้ มองไปทางนั้นแล้วเงินทุนก็กำลังจะขาดมือ จึงจำต้องหาทางอื่นแล้ว” จางอัน หรือก็คือชายหนุ่มที่ก่อนหน้านี้ไปส่งข่าวที่ตระกูลเซี่ย รับพันธสัญญาที่เพิ่งลงนามชื่อเถ้าแก่อู๋มา เป่าลมเบา ๆ “ผู้น้อยเองก็โล่งอกจริง ๆ ก่อนปีใหม่ยังมีกองคาราวานอีกขบวนต้องเดินทางไป หากเถ้าแก่อู๋มิได้ตัดสินใจเด็ดขาด ผู้น้อยก็คงได้แต่คุกเข่าหน้าประตูใหญ่ของเถ้าแก่เซี่ยทุกวัน ขอร้องให้เขามอบเงินให้”