กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 226 เสียงนกกาเหว่าร่ำโลหิต (จบบริบูรณ์)
ยามเช้าตรู่ ไอเย็นยังไม่ทันจาง บ่าวไพร่ในเรือนหอมแห่งย่านปาต้าหูถงก็เริ่มงานประจำวันแล้ว บ่าวชายคนหนึ่งของหอห้ามหวนอายุยังน้อยแต่ร่างกายกำยำ เขาขยี้ตาที่ยังสะลึมสะลือแล้วเปิดประตูใหญ่ เตรียมทำความสะอาด เพียงผลักประตูสีชาดออก ห่อสิ่งของขนาดใหญ่ที่วางอยู่นอกหอห้ามหวนก็สะดุดตาเขาทันที
ดูคล้ายคนอยู่หรือ?
แม้บ่าวชายหนุ่มจะใจกล้า แต่ก็อดสะท้านขึ้นมาไม่ได้ หากเป็นคนจริง เหตุใดจึงถูกห่อมานอนอยู่ตรงนี้?
คงเป็นขอทานที่หาทางกลับบ้านไม่เจอกระมัง