กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 213 ใจเจ้าดั่งใจข้า (12)
ปู้ทัวอุ้มอวิ่นหลิวเข้าไปในถ้ำนั้นในคราวเดียว แม้จะเรียกว่าถ้ำ แต่แท้จริงเป็นเพียงโพรงเล็ก ๆ ที่เปิดอยู่บนเนินเขา ตื้นมาก มองปราดเดียวก็เห็นจนสุด เมื่อเหล่าลูกน้องขนเกลือเข้าไปกองไว้ ถ้ำก็แทบเต็ม อวี้หนิงกวาดตามองซ้ายขวา รีบหยิบเสื้อผ้าสำหรับผลัดเปลี่ยนที่นำติดตัวมาออกมาปูลงบนพื้นทั้งหมด
“วางเขาตรงนี้”
ปู้ทัวเห็นผ้าไหมชั้นดีจากเรือนปักผ้าหลิงเฟิ่งที่บัดนี้กลายเป็นกองดำคล้ำ ในใจก็รู้สึกเสียดายขึ้นมาวูบหนึ่ง
“แม่นางเสิ่น...”