กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 198 คับข้องใจ (20)
อวี้หนิงที่ถูกทรมานท่ามกลางลมหนาวมาหลายชั่วยาม พลันรู้สึกว่าตรงหน้ามืดลง ร่างทั้งร่างถูกโอบล้อมด้วยความอบอุ่น คนผู้นั้นใช้แขนข้างหนึ่งอุ้มนาง ราวกับกำลังทะนุถนอมเด็กคนหนึ่ง เสื้อคลุมที่พาดอยู่บนตัวนางยังคงมีไออุ่นจากร่างเขา เพราะเต็มไปด้วยบาดแผล อวี้หนิงจึงรู้สึกหวาดหวั่นอยู่ในอ้อมกอดอันอบอุ่นนี้ ร่างกายแข็งเกร็งค่อย ๆ ผ่อนคลายลง นางกลัวว่านี่จะเป็นเพียงความฝัน จึงอดไม่ได้ที่จะยื่นมือกอดคนผู้นี้ ผู้มอบชีวิตที่สองแก่นางไว้แน่น ยิ่งกอดแน่น บาดแผลก็ยิ่งปริออก แม้เป็นเช่นนั้นอวี้หนิงก็ยังไม่ยอมปล่อยมือ