เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 197 คับข้องใจ (19)
อวี้หนิงถูกคนผู้นั้นใช้มือเชยคาง รสคาวหวานที่ติดค้างอยู่ในลำคอทำให้นางทรมานยิ่งนัก ยิ่งได้ยินชายผู้นี้ใช้เสียงนุ่มนวลอ่อนหวานเอ่ยถ้อยคำกำกวมเช่นนั้น นางก็ยิ่งรู้สึกขยะแขยงจนทนไม่ไหว สุดท้ายอดไม่ได้ พ่นเลือดออกมาข้างกายคำหนึ่ง
พอสตรีชุดดำเห็นปฏิกิริยาของอวี้หนิงก็หัวเราะลั่นอีกครั้ง เห็นชัดว่ากำลังเยาะเย้ยเด็กหนุ่มชุดขาว “น้องชายคนดีของข้า ความอ่อนโยนของเจ้าคราวนี้ นางไม่รับไมตรีเสียด้วย!”
เด็กหนุ่มชุดขาวไม่เคยถูกใครเยาะเย้ยเช่นนี้ แววตาพลันเย็นชา เขาลุกขึ้นแล้วสะบัดปลายหอกออกไปในพริบตา อวี้หนิงรู้สึกเพียงถูกแรงลมพัดจากพื้นขึ้นมา จากนั้นร่างก็ถูกตรึงติดกับกำแพงอย่างแน่นหนา
“อื้อ...” เจ็บ เจ็บปวดจนถึงขั้วหัวใจ ใบหน้าอวี้หนิงซีดขาวเพราะความเจ็บปวด แต่กลับร้องไม่ออก แม้ธูปตามวิญญาณจะทำให้แขนขา การได้ยิน และการมองเห็นชาไป แต่กลับขยายความเจ็บปวดให้รุนแรงขึ้น การบีบคลึงเบา ๆ ตามปกติก็กลายเป็นความเจ็บปวดราวถูกธนูนับพันแทงทะลุ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตอนนี้ที่ฝ่ามือขวาของอวี้หนิงถูกปลายหอกแทงทะลุ เลือดไหลลงมาตามแขนขาวนวลของนาง