เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 192 ความคับข้องใจ (14)
อวี้หนิงรู้สึกลึก ๆ ว่าชาติก่อนนางคงติดหนี้นายน้อยใหญ่แห่งตระกูลเฮ่อหน่าลาไว้แน่ ปกติก็ถูกเขาใช้เป็นเครื่องมืออยู่แล้ว คราวนี้ยังถูกผู้ติดตามของเขาทำให้ตกใจแทบตายอีกด้วย ตอนอาปู้ทัวที่เต็มไปด้วยบาดแผลพังหน้าต่างเข้ามา ปฏิกิริยาแรกของอวี้หนิงขณะมองอาปู้ทัวที่หมดสติอยู่ก็คือ ต่อไปหอห้ามหวนคงต้องเพิ่มการฝึกให้บ่าวไพร่เสียแล้ว
อวี้หนิงถอนหายใจ ใช้มือข้างหนึ่งเท้าหน้าผาก งุนงงเล็กน้อยกับท้องฟ้าที่เริ่มสว่าง นางเกิดมาในตระกูลสูงศักดิ์ แม้หนีออกมาได้พักหนึ่งแล้ว แต่นิสัยที่เคยชินก็ยังเปลี่ยนไม่ได้
อย่างเช่นติดเตียง
หลังจากอวี้หนิงมาถึงหอห้ามหวน นางใช้เวลากว่าปีจึงปรับตัวกับเตียงหลังนั้นได้ ต่อมาหลินหลางโวยวายจะเปลี่ยนเรือนเล็ก นางก็ยอมเปลี่ยนโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง แต่หลังจากนั้นนางกลับต้องลืมตานอนอยู่อีกปีกว่า ตอนนี้อวี้หนิงก็ต้องค่อย ๆ ทนกับช่วงเวลาเช่นนี้อีกครั้ง