เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 170 บุญคุณสิ้น ไมตรีขาดสะบั้น (2)
หลินหลางนอนอยู่บนเตียงไม้กระดานที่ผุพังจนเห็นทั่วทั้งแผลฉกรรจ์ ดวงตาทั้งสองปิดสนิท หน้าผากเต็มไปด้วยเม็ดเหงื่อ ร่างกายพลันกระตุกเบา ๆ มือทั้งสองควานหาอะไรบางอย่างอย่างกระสับกระส่าย ราวกับมีภูตผีในฝันจะจับนางพรากไปจากโลกมนุษย์ นางกำลังขัดขืนพลังที่ซ่อนอยู่ในความมืดสุดชีวิต ทันใดนั้นนางก็กรีดร้อง แล้วผุดลุกขึ้นนั่งบนเตียงอย่างแรง
สตรีที่ฟุบหลับอยู่ข้างโต๊ะไม้สะดุ้งตื่นตามไปด้วย เมื่อนางเห็นหลินหลางนั่งอยู่บนเตียงหยาบ ๆ ดวงตาเหม่อลอยมองสภาพแวดล้อมรอบกาย นางทำท่าจะเข้าไปหา แต่แล้วก็ลังเลขึ้นมา
หลินหลางกวาดตามองข้าวของรอบตัวอย่างเหม่อลอย ที่นี่เป็นกระท่อมฟางซอมซ่อ เตียงไม้กระดานผุที่นางนอนแนบติดกับผนังฉาบดินเหลือง บนขอบหน้าต่างมีตะเกียงน้ำมันชาอยู่ดวงหนึ่ง ไส้ตะเกียงตรงปลายค่อย ๆ เผาไหม้เป็นเปลวไฟเล็กเท่าเมล็ดถั่วเหลือง
ที่นี่คือที่ใด?