เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 157 กลืนไม่เข้าคายไม่ออก (จบบริบูรณ์)
ค่ำคืนเย็นเยียบดุจสายน้ำ ทั้งที่ล่วงเข้าสู่ปลายเดือนสามแล้ว แต่อากาศกลับหนาวราวกับยังไม่หลุดพ้นจากกลางฤดูหนาว ม่านจวินเอนกายอยู่ในห้องนอนใหญ่หรูหรา เงยหน้ามองจันทร์ที่ใกล้เต็มดวง
นางเป็นคนใต้ ไม่เคยอยู่ทางเหนือมาก่อน เมื่อแรกมาถึงที่นี่ จึงทนความหนาวเย็นเช่นนี้ไม่ไหวจริง ๆ หากอยู่เจียงหนาน ป่านนี้ริมสระคงเต็มไปด้วยดอกไม้แดงเขียวอบอุ่นและวิหคโบยบินแล้วกระมัง
ม่านจวินถอนหายใจเบา ๆ เผลอถูมือที่เย็นอยู่เล็กน้อยเข้าด้วยกัน แต่นางก็เสียดายที่จะปิดหน้าต่าง เพราะแสงจันทร์งดงามเกินไป อีกทั้งจิตใจของนางยังว้าวุ่นจนข่มตาหลับไม่ลง นางรินชาร้อนใส่ถ้วยอย่างแผ่วเบา แล้วประคองไว้ในมืออย่างระมัดระวัง กลัวว่าเสียงเพียงนิดจะปลุกป้าหวังที่นอนอยู่ห้องด้านนอก