กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 156 กลืนไม่เข้าคายไม่ออก (15)
ไป๋หงชะงักนิ่งดุจร่างไร้วิญญาณ
หัวใจของอู๋เยวี่ยราวกับถูกทุบอย่างแรง ทว่าเขาก็ยังไม่หันกลับไปมองนายน้อย
“เจ้าบอกเรื่องนี้กับข้าด้วยเจตนาใด?” ผ่านไปเนิ่นนาน อู๋เยวี่ยจึงถามด้วยน้ำเสียงเคียดแค้นอยู่บ้าง
“ไม่มีอะไร แค่คิดว่าควรบอกเจ้า” นายน้อยพาดตัวบนราวศาลา น้ำเสียงเย็นชา ราวกับไม่รู้เลยว่าการกระทำของตนโหดร้ายต่ออู๋เยวี่ยเพียงใด