เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 139 หยกห้อยมังกรหงส์ (13)(14)
อู๋เยว่ขมวดคิ้วแน่น มองราตรีดำมืดดุจหมึกนอกหน้าต่างโดยไม่เอ่ยวาจาแม้สักคำ อวี้หนิงลอบมองเขา เห็นสีหน้าของเขากลับเริ่มซีดเผือดขึ้นอีกครั้ง ก็อดเป็นห่วงมิได้ “ไม่สู้…ลงไปนอนพักก่อนเถิดหรือไม่ ยืนอยู่ตรงนี้ลมแรงนัก”
“...ข้ามีเรื่องจะพูดกับเจ้า คิดไม่ถึงว่าจะยังช้าไปเสียแล้ว” อู๋เยว่ค่อย ๆ จับมือที่อวี้หนิงประคองเขาไว้ “ในเมื่อสาวใช้ของเจ้าเฝ้าอยู่ข้างนอก ก็ช่วยประคองข้าไปนั่งตรงนั้นที เรื่องนี้สำคัญมาก”
อวี้หนิงได้ฟังคำพูดของอู๋เยว่ก็รู้สึกฉงนใจยิ่ง ไม่เข้าใจว่ามีเรื่องใดถึงได้ร้ายแรงดังน้ำเสียงที่เขาเผยออกมา นางจึงทำตามคำพูดของเขา ประคองเขาไปนั่งอีกด้านหนึ่ง
ร่างกายของอู๋เยว่เพิ่งฟื้นคืน ยังคงอ่อนแออยู่มาก พอนั่งลงก็ไอขึ้นมา ครั้นในที่สุดจึงพูดได้อย่างมั่นคง เขาถึงค่อยเอ่ยปาก น้ำเสียงหนักอึ้งยิ่งนัก “เจ้ารู้หรือไม่ว่าหลิงซูทำอะไร”
“หลิงซูหรือ นางเป็นอะไรไป” อวี้หนิงนั่งยอง ๆ ข้างอู๋เยว่ พอได้ยินเขาเอ่ยถึงหลิงซูขึ้นมาอย่างกะทันหัน ก็ยิ่งรู้สึกประหลาดใจ
“เจ้ารู้หรือไม่ว่านางทำงานให้นายน้อยแห่งย่านปาต้าหูถง” อู๋เยว่ถอนหายใจ มองอวี้หนิงที่ยังไม่รู้เรื่องอะไรเลย เขาไม่เต็มใจและไม่อยากเห็นนางต้องเจ็บปวด ทว่าเขาก็ยังเห็นความตื่นตระหนกกับความลนลานฉายชัดในดวงตาของอวี้หนิง