กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 116 ใจเริ่มหวั่นไหว (3)
หลังจากอวี้หนิงหลุดพ้นจากหลินหลางกับสาวใช้ที่คอยตามติดแล้ว ระหว่างชมทิวทัศน์ก็เดินกลับถึงห้องของตน เวลาก็ล่วงไปจนตะวันสายโด่งแล้ว ในช่วงไม่กี่วันแรกหลังเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วง ดวงอาทิตย์มักแผดเผาอย่างร้อนแรง พอหลบเข้าห้องของตน อวี้หนิงจึงพบว่าตนเหงื่อท่วมกายไปแล้ว
“คุณหนูไปที่ใดมาหรือเจ้าคะ?” ซิ่งเอ๋อร์กำลังจัดห้องให้นาง พอหันมาเห็นสภาพของอวี้หนิง ก็อดบ่นขึ้นมาอีกไม่ได้
“ข้าไปดูว่าฝานอินกับพวกนางมีธุระอะไรหรือไม่ เมื่อคืนก่อเรื่องกันเสียใหญ่โต ข้ากลัวพวกนางจะรับไม่ไหว” อวี้หนิงยิ้ม นั่งลงข้างโต๊ะแล้วรินชาขึ้นดื่มอึกหนึ่ง